|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
İDE
20.11.2002
Herkese merhaba,
Ben de başımdan geçen güzellikleri sizlerle paylaşmak istedim. Adım Özgür İde , eşimle 10 sene önce daha 19 yaşımızda iken Marmara Üniversitesi’nin tanışma partisinde tanıştık (21 Kasım 2002). Ben İstanbul Üniversitesi’nde o da Yıldız Teknik Üniversite’sinde okuyordu, ortak bir arkadaşımızın ısrarı ile ikimizde katılmıştık. Ortada bir düzen çevrildiğinden bihaber olan ben ,saf saf gittim partiye, meğer bizim ortak arkadaşımız , Ömer’e ( eşim ) resmimi gösterip , tanıştırma tezgahını ayarlamış , bana cesaret edip söyleyemiyor çünkü bu tip ayarlamalara karşı olduğumu biliyor J
Parti henüz başlamıştı, gözüm kapıdan içeri girenlere takıldı, aman Allah’ım, O da neydi, yıllardır hayalini kurduğum tip, o dakika aşık oldum. Birkaç saat sonra kurulan tezgahtan habersiz , tanıştırıldım (ki tezgah falan gözüm görmüyordu , aşık olmuştum), havadan sudan sohbetler derken Metallica’nın Unforgiven şarkısı çalmaya başladı ( o zamanlar metal müzik dinleyen hemde uzun saçlı biriydi eşim J ) , bana dans edelim mi dedi, ooo bizi tutabilene aşk olsun, işte o gün başlayan aşkımız , karşılaştığımız bir çok engele rağmen hala devam ediyor.Çok büyük zorluklar atlattık , ben de onunla birlikte dağ komando olarak askerlik yaptım , Mardin’de , operasyonlara çıktım .
Ve 7 sene sonra 17.07.1999’da evlendik, herkes ümidi kesmişti bizden , işleri nedeni ile Bursa’ya yerleşmiştik, İstanbul’da doğup ,büyümüş, ailesine çok düşkün olan ben, hayatımın en zor senesini geçirdim, çalışma hayatı ile birlikte alışmaya başladım , bu arada ailelerimizin yoğun bebek taleplerine , ters cevaplar veriyor, hazır olmadığımızı söylüyorduk. Artık onlarda bizden ümidi kesmişlerdi ki ,benim biolojik saatimin tık tık sesleri beynimde artık zonk zonk etmeye başladı. 29 yaşındaydım ve daha ne kadar erteleyebilirdim ki, ancak bebeğimizi benim büyütmem gerekiyordu, O’nu burada emanet edebileceğim kisemiz yoktu.Çalıştığım şirkette ekonomik kriz bahanesi ile bir çok arkadaşımı işten çıkarmaya başlamıştı, bende için için dua ediyordum , beni de çıkarsalar da tazminatımı alsam hemen bebiş yapsak diye, bu isteğim gerçekleşti.Biz çalışmalara başlamıştık zaten ve 2. davetimizde meleğimiz bizi kırmayarak aramıza katılmayı kabul etti J Mayıs 2002’de hamile olduğumu öğrendim. Herkes sevinçten çıldırmak üzereydi, bu kadar istenen bir bebek olacağını tahmin etmiyorduk. Hamilelik dönemim sorunsuz geçiyor, meleğim beni hiç üzmüyor, be belki de ruhsal olarakta bebek fikrine hazır olmakla ilgili, iyi ki acele etmemişiz diyorum şimdi. Dünyanın en muhteşem duygusunu O’nun ilk tekmeleri ve şişen göbişimle daha da farklı yaşamaya başladım..Şimdi de kucağıma alacağım günleri hayal ediyorum, rüyalarıma giriyor.
Ömer , flört dönemimizden beri hep bir prensesi olsun istiyordu, adı bile hazırdı, 25. haftaya kadar bize kendini kız gibi gosteren bebişimiz, , babasını hayalkırıklığına uğratarak erkek olduğunu hepimize gösterdi J
Geri sayıma başladık, 27 hafta 3 günlükken sizlere bu yazıyı yazdım, umarım doğum hikayemi de sizlerle paylaşacağım günler gelecek.
İsteyen herkesin, diledikleri zaman bu muhteşem duyguyu yaşamalarını ümit ediyorum.
Sevgiyle...
Özgür İde Acarbabacan & 27+4’lük minik erkeki Evren Can’ı
